واژه «فمینیست» را خیلی دوست ندارم. بخشی به خاطر اینکه دوست ندارم یک پسوند یدک بکشم. پسوندها جبرا پیش‌فرضها (Pre-judgments) را به‌دنبال دارند که گاهی بالقوه می‌توانند به انگ‌ها (stigmata) تبدیل شوند. اینکه مردم راجع به من پیش‌فرض داشته باشند چیزی است که همه عمرم از آن فرار کرده‌ام و با وجود این، یا شاید دقیقا به همین خاطر، بیشتر گریبانم را گرفته است (واقعا این ‌طور است؟شاید چون از آن می‌ترسیده‌ام بیشتر حسش کرده‌ام؟). نمی‌ترسم مردم چطور راجع به من حرف بزنند، به شرط آنکه چیزهایی که می‌گویند واقعا «من» باشد! به هر حال این هم درجه‌ای از ترسویی است که من واجد آن هستم.

داشتم از پسوندها می‌گفتم. پسوندها علاوه بر پیش‌فرض ایجاد کردن دست‌وپاگیر هم هستند. عقاید کمی هستند که آدم بتواند «در بست» قبولشان کند. اما با «x-ist» شدن، مثل این است که همه اجزای عقیده x را پذیرفته باشی. دیگر جایی برای روشن کردن مرزهای احتمالیت با آن عقیده باقی نمی‌ماند.

هر دوی این دلایل برای «فمینیسم» خیلی پررنگ‌تر هستند. فمینیسم یک عنوان خیلی کلی است. فمینیست کیست؟ تنها چیزی که در واقع از این کلمه دستگیر آدم می‌شود این است که فرد مذکور علاقه‌مند به حقوق زنان است. چیزی راجع به اینکه این حقوق چه هستند، راه مورد علاقه او برای احقاق آنها چیست و خیلی چیزهای دیگر نمی‌گوید. با این حال یک تصویر کلی، کاریکاتورگونه و معمولا بسیار رادیکال از فمینیست‌ها در ذهن بیشتر افراد هست. اگر تو خودت را فمینیست معرفی کنی باید اول کلی در اصلاح این تصویر بکوشی وگرنه نمی‌توانی هیچ نوع بحث یا تعامل سازنده‌ای با آنها داشته باشی. بعد اگر 1 در 20 موفق شدی، تازه می‌توانی امیدوار باشی که طرف اصلا حرفهایت را جدی بگیرد.

اما آیا حتی با در نظر گرفتن همین تعریف کلی هم می‌توانم خودم را فمینیست بدانم؟ آیا من علاقه‌مند به حقوق زنان هستم؟ چیزی که من واقعا به آن اهمیت می‌دهم «برابری» است؛ و عدالت (هرچند که دستمالی سیاسی آن را لوث کرده)؛ و رعایت انصاف و وجدان. (بله این تعاریف هم کمتر از فمینیسم، کلی نیستند!!)

در کل، اگر کسی بخواهد سنگینی یک پسوند را تحمل کند، «مدافع برابری جنسیتی» به نظرم پسوند خیلی بهتری است.

تمٌت